„z niego! — Ale zawrócić cały ten kawał drogi
nie podołałby, znużony jest i znękany. Musi odłożyć na kiedyindziej.
Nic więc nie wyszło z podpalania domu, nie, nie, nic całkiem, samo tylko gadanie i udawanie. Ale Daniel, wsławił się swem gadaniem, rozniosło się przecie śród ludzi, na co to on się porwał i dreszcz wstrząsnął mieszkańcami wsi że też coś podobnego zdarzyć się mogło z Danielem, synem z wielkiego folwarku!
Patrzeb na niego z odrobiną trwogi, kiedy schodził do wsi. Daniel dobrze miarkował, że stracił dawną życzliwość znajomych. Sąsiad Helmer pozostał wprawdzie tymże co i dawniej i przeciwdziałał plotkom, jak mógł — najusilniej,— ale wieś nie tak znów łatwo zmienia swe zapatrywania i chętnie wierzy najgorszemu.
Więc Daniel znów przesiadywał wyłącznie w swej Torahuzie i pracował, spełniając pracę najemnika. Szła wiosna, a że sam się musiał imać wszystkiego, dość miał o czem myśleć. I ktoby temu uwierzył Daniel dość szybko przebolał swe strapienie miłosne, nie utracił ani snu, ani ochoty do jadła. Nie można powiedzieć, iżby na początku nie było to strapienie silne, ale bo to rzecz najważniejsza Daniel oprzytomniał, uszczypnął się w ramię i poczuł, że jest nie od parady. Zerwij, powąchaj i ciśnij precz — ot co warta jej miłość! A w dodatku ten jej łgarski sposób przeciągania lat całych zapomocą tak i nie, a nieraz to tumaniąc całowaniem i głaskaniem, choć nie myślała tego serjo na całe życie! Ale wszystko tam już jedno. Planował teraz przybudówkę do swego szaletu na hali, stanie ona, Bóg świadkiem, że nic go nie wstrzyma. A bo to nie miał już zrąbanego drzewa budulcowego Jeden pniak tam i drugi sam rozrzucone po lesie Torahuzy! Ścinał te drzewa wieczorami, jedno tu, drugie ówdzie, wędrując sobie po ukończonej pracy, toć to sosna górska, istny śpiż, w którym aż śpiewało pod sjekierą, — nieprzemijające drzewo. Tak, stanie przybudówka. Może nie był to z jego strony czyn nieśmiertelny, może była to tylko ambicja naopak, zdawałoby się przecie, że nie będzie miał użytku dla wielkiego domu teraz, kiedy Helena z nim zerwała — wszystko to razem całkiem słuszne, lecz — o, tak, dom tu powstanie.“(16)