„sali, wstaje bóg Mars z tronu, kłania się i znowu siada. Dobosz przed nim bije marsz, fajfer gra na piszczałce, żołnierze na szyldwachu stojący oczami ruszają, co wszystko przez mechanikę się dzieje. Podobnych sztuk jest więcej po innych salach i tak w jednej stoi dobosz z bębnem, który skoro bić zaczyna, tego momentu niedaleko niego stojący w pancerzu rycerz macha dobytą szpadą i o tarczę bije, gdzie indziej znowu trzyma szwajcar karabin na celu, z którego, gdy kto chce, strzela, tenże głową rusza. Prócz tego wielka jest mnogość starożytnych pancerzy, szyszaków, kos, dzid, machina do rzucania kamieni itd. Niestety, śladu nie zostało z wszystkich tych osobliwości i tylko kamienne posągi halabardzistów, wachmistrzów, giermków i rycerzy zgromadzone na szczycie budowli wyrażają jej dawny charakter. Zabytkową architekturę odrestaurowano z pietyzmem zadziwiającym znawców renesansu, natomiast wnętrza Arsenału, aby dopełnić paradoksu, zajęły sztalugi i postumenty, pracownie i laboratoria, atmosfera i żywioł najbardziej pokojowej twórczości — Zbrojownia stała się siedzibą Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych.
My wszyscy, pracownicy i studenci tej uczelni, którzy uczestniczyliśmy w jej życiu, mamy ją we krwi. Budując ją i rozwijając związaliśmy z jej istnieniem nie tylko wiele lat naszego życia, ale również i wicie naszych dążeń artystycznych. Kształtując szkolę,“(15)