„Jeżeli Pitou z pewnymi zastrzeżeniami podziwiał grę pana de Charny w piłkę, to nie mógł mu mieć nic do zarzucenia jako tancerzowi. W owych czasach nie istniała jeszcze moda, która polegała raczej na chodzeniu aniżeli na tańczeniu. Taniec stanowił część wykształcenia i uważany był za sztukę. Pod tym względem wicehrabia był wzorem gracji i doskonałości i, podobnie jak Ludwik XIV, mógłby występować na scenie i zbierać oklaski, aczkolwiek nie był ani królem, ani aktorem.
Pitou po raz drugi przyjrzał się swoim nogom i musiał przyznać, że zapewne będzie musiał pogodzić się z powodzeniem, jakie w obecnej chwili odnosił pan de Charny, chyba że w jego własnym wyglądzie zajdą jakieś widoczne zmiany.
Kontredans dóhiegl końca. Pannie Katarzynie zdawało się, że trwał zaledwie parę sekund, natomiast dla Pitou ciągnął.
się niczym wieczność. Wracając, by znów ująć za ramię swego kawalera, Katarzyna zauważyła zmianę, jaka zaszła w jego wyglądzie był blady, czoło miał zroszone potem, a łza której nie zdążył jeszcze osuszyć ogień zazdrości, widniała w oku.
— O Boże! Co się panu stało — zawołała.
— Wiem, że po przyjrzeniu się temu, jak pani tańczy z panem de Charny, nigdy nie ośmielę się zatańczyć z panią.“(12)