„Ale taki film nie istnieje; nie ma utrwalonej na taśmie filmowej i dźwiękowej rozmowy z jednym z owych faszystowskich nadludzi u szczytu jego powodzenia. Czegoś takiego nie znajdzie się w archiwach światowych.
Uśmiechnięty Siegfried Muller pozował do fotografii obok storturowanego patrioty kongijskiego, któremu na jego rozkaz „odcięto najpierw lewe ramię, a potem prawe". Muller również ma solidne, mieszczańskie wykształcenie; ukończył szkołę średnią i włada kilkoma językami. Wierszy wprawdzie nie pisze, ale jego albumy z fotografiami i innymi pamiątkami, przyozdobione małymi winietkami i upiększone innymi ornamentami, zdradzają wyraźny talent plastyczny. Muller gra także trochę na pianinie i jest gorącym wielbicielem muzyki Mozarta. Zna — na przykład — pierwsze takty wszystkich jego kwartetów. Swoją, liczącą obecnie trzydzieści lat, córkę Marlies rozpieszcza słodyczami i fatałaszkami. Lubi swojego psa, któremu nadał zresztą szczególne przezwisko5. Z tego, cośmy o nim wiedzieli, można było wnioskować, że i on nie skrzywdziłby napotkanej biedronki.
Czy uda się nam ściągnąć go przed mikrofony i kamery
Muller miał właśnie za s»bą swoją życiową przygodę — „operację Kongo". Szeroko o nim pisała prasa światowa. Z tuzina słów, którymi go charakteryzowano, ostało się w końcu jedno pojęcie — „KongoMuller".“(14)